Χρέος μας είναι να ζούμε με αξιοπρέπεια ώστε η θυσία των προγόνων μας να παίρνει καθημερινά νόημα και αξία.

Μια ηλιόλουστη μέρα λίγο πριν τα Χριστούγεννα, ήρθαμε και μόλις άνοιξε η πόρτα του Δημοτικού Σχολείου ξεδιπλώθηκε μια άλλη μέρα μέσα στην καταχνιά, στην ομίχλη, βυθισμένη και μισοσβησμένη στη θύμηση μας. Ταρακουνηθήκαμε, συγκλονιστήκαμε. Είμαστε τυχεροί γιατί βρήκαμε αυτή την πόρτα ανοιχτή...

Ίσως να μην έχω να πω τίποτε περισσότερο και τίποτε λιγότερο από αυτά που οι φωτογραφίες και τα ενθύμια της τρομερής εκείνης εποχής μας αναδεικνύουν και μας θυμίζουν. Οι μνήμες, τραγικές και δυνατές μας συγκινούν και μας μαθαίνουν να μη λησμονούμε και ταυτόχρονα να βλέπουμε μπροστά για ένα κόσμο ειρήνης και ευημερίας. Αυτά που έχουν ανάγκη οι νεώτερες γενιές. Συγχαρητήρια σε όσους έχουν συμβάλει και συμβάλλουν στην λειτουργία αυτού του εξαιρετικού μουσείου.