Τι είναι αυτό που διακρίνει το θύμα από τον θύτη? Είναι σίγουρα αυτό το καθαρό βλέμμα που σε κοιτάει από την γκριζόμαυρη φωτογραφία. Ένα βλέμμα που κοιτάει αθώο και χαμογελαστό που ατενίζει γλυκά και χωρίς φόβο την αιωνιότητα.
Ο θύτης δεν κοιτά. Το βλέμμα του χάνεται κόκκινο σαν το άδικο αίμα που έχυσε.
Η μοίρα των τυράννων γράφεται «επί ασπαλάθων» μας λέει ο Σεφέρης μνημονεύοντας τον Αριστοτέλη.
Εκεί γράφεται το δικό τους τέλος.
Αυτό κάνει τη διαφορά.

Προτιμήσαμε σήμερα μια βόλτα στην Αγία Λαύρα, στα Καλάβρυτα, στο Μέγα Σπήλαιο, γιατί η τηλεόραση «διδάσκει» αλλιώς την Ιστορία. Είμαστε περήφανοι που καταγόμαστε από αθώους και γενναίους Έλληνες, σήμερα φέραμε κοντά μας τα 2 παιδιά μας, 7 και 4 ετών, και κλείσαμε την τηλεόραση για να δουν από κοντά λίγη αληθινή ένδοξη ιστορία και παράτολμη θυσία!

Όταν έφθασα στα Καλάβρυτα, αισθάνθηκα μια έντονη συγκίνηση. Κατά την επίσκεψη στο Μουσείο η συγκίνηση αυτή κορυφώθηκε. Με παρηγόρησε όμως το γεγονός ότι τα Καλάβρυτα δεν είναι μόνο τόπος εθνικής μαρτυρίας αλλά και τόπος Εθνικής Αντίστασης.