Με λένε Άλκηστη. Αδέλφια έχω, μια αδερφή μικρότερη. Ξέρω ότι, αν ζούσα τότε, 69 χρόνια πριν, θα ΄ χα χάσει τον μπαμπά μου. Το μουσείο με συγκίνησε πολύ, ευαισθητοποιήθηκα πάνω στο θέμα. Τι πέρασαν όλοι αυτοί οι άνθρωποι, όλες αυτές οι γυναίκες που έχασαν τους άνδρες τους και τους γιόκες τους, όλα αυτά τα παιδιά που έμειναν ορφανά από πατέρα... Ποτέ δεν θα το νιώσω πραγματικά, μπορώ μόνο να φαντάζομαι τον πόνο ετούτο, της απώλειας και του χαμού... Ας αναπαύονται στα ουράνια οι ψυχές όλων αυτών των αντρών που δεν έφταιγαν, αλλά πλήρωσαν...

Συγκλονισμένοι και με δάκρυα στα μάτια προσκυνούμε τον ιερό αυτό χώρο. Κατάρα και ανάθεμα σ’ αυτούς που αγαπάνε τον πόλεμο. Σαν Κύπριοι που βιώσαμε πριν 33 χρόνια περίπου τα ίδια προσευχόμαστε στο Θεό για την ανάπαυση των Ψυχών όλων αυτών των Ηρώων και γονατίζουμε μπροστά στην μεγάλη καρδιά και την αντοχή των μανάδων των Καλαβρύτων της 13ης Δεκέμβρη του 43.

Είναι η δεύτερη επίσκεψη μου στα Καλάβρυτα και δη στο Μουσείο Ολοκαυτώματος, για να τιμήσω την μνήμη των εκτελεσθέντων του ’43 από τους Γερμανούς Ναζί. Σ’ αυτήν την δεύτερη επίσκεψή μου, εντυπωσιάστηκα αλλά και έμαθα πολλά από την ξενάγηση που μας έκανε ο κύριος Θανάσης Παπαδόπουλος (πρώην Δήμαρχος Καλαβρύτων). Τον ευχαριστώ θερμά για τη ξενάγηση, την φιλοξενία, καθώς επίσης και για τη συμβολή του στην διεκπεραίωση της ολοκλήρωσης του Μουσείου, το οποίο είναι ένα σύμβολο μνήμης, ιστορίας αλλά και ειρήνης.
Είθε η ειρήνη και η ομόνοια να σκεπάζουν όλες τις πόλεις και τα χωριά της Ελλάδας μας!