Ανοικτό: Τρίτη - Κυριακή 09:00 έως 16:00

Η χήρα Χάμψα Ελένη, σύζυγος του εκτελεσθέντα Παναγιώτη Χάμψα και μητέρα των εκτελεσθέντων παιδιών της Δημητρίου και Αριστόβουλου Χάμψα.


“Γεννήθηκε στην Πάτρα, όπου τελείωσε το σχολείο και σπούδασε στην Αρσάκειο Ακαδημία. Υπηρέτησε στο Δημοτικό Σχολείο Καλαβρύτων πριν και μετά το Ολοκαύτωμα. Παντρεμένη με  τον Ιατρό Παναγιώτη Χάμψα απέκτησε επτά παιδιά, από τα οποία τα δύο εκτελέστηκαν  μαζί με τον πατέρα τους. Από νωρίς ένοιωσε τον πόνο, καθώς έχασε σε μικρή ηλικία δυο παιδιά, βίωσε την αγωνία των τριών εκτελεσθέντων ανθρώπων της στη ράχη του Καπή και έζησε τις δραματικές ώρες του εγκλεισμού μαζί με τα τρία παιδιά της  στο Δημοτικό Σχολείο.

Υπήρξε μια έντονη πνευματική προσωπικότητα, καθώς  η πνευματική της καλλιέργεια είχε ως βάση την αγάπη, μια αληθινή δασκάλα, που ενώ ενηλικιωνόταν παρέμενε παιδί στην ψυχή, άνθρωπος αγνός, δροσερός, εύπλαστος. Εξέπεμπε μια απροσποίητη ανθρωπιά με βαθιά ευγένεια, σεβαστή απλότητα και χαρισματική ευαισθησία. Παροιμιώδης θα παραμείνει ο τρόπος με τον οποίο προσπαθούσε να «παραπλανήσει» τα δύσκολα παιδιά ώστε να ενταχθούν στο σχολικό περιβάλλον – τους μοίραζε καραμέλες και άλλα γλυκίσματα.

Ένας αξιολάτρευτος άνθρωπος από κείνους που αντιστέκονται στο χρόνο και αφήνουν βαθύ αποτύπωμα στη μνήμη και στην ψυχή των άλλων. Η παρουσία της η συμπεριφορά της , τα λόγια της, οι χειρονομίες της, όλα διάχεαν  τριγύρω ένα φως πνευματικό ψυχής αγνής και θαρραλέας, σπουδαίας καλλιέργειας και αγάπης .

Μια αρχαιολάτρης παιδαγωγός που εκδήλωνε αυτή την αγάπη της ως ανάδοχος, προτιμώντας  αρχαία ονόματα (Αριστόβουλος, Κίμωνας, Ναυσικά…), πράγμα ασυνήθιστο για τις τοπικές συνήθειες.

            Ήταν η προσωποποίηση της καλοσύνης και της αγαθότητας, το γενναιόδωρο φως της αθωότητας. Ως Μάνα ήξερε την αγάπη, τη στοργή, την αυτοθυσία. Ως Δασκάλα  γνώριζε μόνο  τη θυσία, τη συγνώμη και την επιείκεια.

Όταν χάνουμε τη Δασκάλα μας, είναι σαν να χάνουμε δυο φορές τη Μάνα μας. Η Ελένη Χάμψα απεβίωσε το έτος 1960, υπό το βάρος του δράματος που προξένησε στην οικογένειά της και στους Καλαβρυτινούς το Ολοκαύτωμα, μέσα σε έναν άφατο πόνο και θλίψη για την Καλαβρυτινή κοινωνία”.

 

 (Από το βιβλίο «Το Σχολείο στο Εκτελεστικό Απόσπασμα», Χρίστος Φωτεινόπουλος, Έκδοση Δ.Μ.Κ.Ο. Καλάβρυτα 2004). 

© Δημοτικό Μουσείο Καλαβρυτινού Ολοκαυτώματος